Στη χθεσινή πορεία ,στη μνήμη του Παύλου Φύσσα, δυο γιαγιάδες βγήκαν στο μπαλκόνι και χειροκροτούσαν υψώνοντας τις γροθιές τους στον αέρα την στιγμή που ακούγονταν συνθήματα ενάντια στο φασισμό όπως “Και τώρα και πάντα και όπως το 40 την φτώχεια και τον φασισμό θα πολεμάμε πάντα”. Αγάπη & σεβασμός σε όσους δεν ξεχνούν τι σημαίνει φασισμός.
“Θα ήθελα πολύ ένα βράδυ να καθόμασταν λίγο μαζί, μακριά απ'όλους και να σου μιλούσα για όλα αυτά που δίσταζα πριν να σου πω. Να σου εξηγήσω ποια πραγματικά είμαι, να σου μιλήσω για τους φόβους και τα όνειρά μου. Να σου πω πως η αμηχανία μου όταν βρίσκομαι κοντά σου, είναι επειδή νιώθω για'σένα πράγματα που δεν μπορώ καν να τα βάλω σε λέξεις και έτσι όταν έρχομαι να σου μιλήσω νιώθω μπερδεμένη και χάνομαι μες την ντροπή μου. Από τον ενθουσιασμό μου - φαντάσου- χάνω τα λόγια μου και οι λέξεις μου δεν μπορούν να μπουν σε μία σωστή σειρά. Να σου πω πως αντί για έναν δυναμικό εαυτό, γεμάτο αυτοπεποίθηση και ειρωνία που σου επιδεικνύω συνεχώς, στην πραγματικότητα είμαι τόσο εύθραυστη όσο κάτι γυάλινες μινιατούρες σε βιτρίνες παιχνιδάδικων. Να σου πω πως καμία φορά μπορεί να σε κουράζω με την προσοχή και το ενδιαφέρον που σου δείχνω, μα δεν έχω άλλο τρόπο να σου δείξω πόσο σημαντικός είσαι για'μένα. Να σου πω πως κάθε φορά που σε πλησιάζει κάποια άλλη, διαλύονται όλα μέσα μου. Βλέπεις, κάθε άγγιγμα πάνω σου που δεν είναι δικό μου δεν μπορώ να το ανεχτώ και κάθε βλέμμα σου που το απευθύνεις αλλού, πονάει πολύ. Να σου πω πως εγώ δεν ενδιαφέρομαι επιφανειακά για'σένα, αλλά θέλω πολύ να φτάσω στην ουσία σου. Να μάθω τους φόβους, τα πάθη και τα όνειρά σου. Τι αγαπάς, τι μισείς, τι θα ήθελες να ήσουν αν δεν ήσουν αυτό που επέλεξες να είσαι τώρα. Να σου πω πως θα ήθελα πολύ να μου κρατήσεις μία θέση στη ζωή σου κι αν δεν είναι εκείνη του συνοδηγού, ας είναι ενός απλού επιβάτη στο ταξίδι της ζωής σου.”
